Mijn verhaal

 

Wat bezielt een mens om na 25 jaar werken in de industrie, een goedbetaalde job als ingenieur deeltijds op te geven om een massagepraktijk op te starten in bijberoep?

Wel, het antwoord is simpel. Ik miste iets: voldoening, passie, een verschil maken, …
Dat gemis ervaarde ik helaas al zeer vroeg in mijn loopbaan. Ik ben dan enkele keren van bedrijf veranderd in de hoop dat het zou beteren, maar telkens opnieuw voelde ik heel gauw opnieuw dat gemis.

Ik ben getrouwd met een schat van een vrouw en samen hebben we 2 toffe zonen. Toch moet ook ik toegeven – en veel mensen van mijn leeftijd zullen dit herkennen – dat zoveel jaren huwelijk, op dat moment 2 pubers in huis en dan ook nog eens een job die me geen energie opleverde, het ideale recept was voor een burn-out of bore-out. Maar zo ver wou ik het niet laten komen. 

In 2014 ben ik dan op 48-jarige leeftijd begonnen aan de zoektocht “wat wil ik nog met mijn leven?” Ik wilde iets doen met en voor mensen, en dit in een 1-op-1 relatie. Bij wijze van toeval kwam ik uit op “Chinese massagetherapie”. Het sprak mij onmiddellijk aan! Hiermee kan je mensen laten genieten, maar je kan ze er ook mee vooruit helpen. Dat was wat ik wou doen!

Na een jaaropleiding op zaterdagen bij ICZO in Lier, heb ik een tijdje als masseur gewerkt bij een groot gerenommeerd wellnesscenter in de Kempen. Het concept van een wellnesscenter is bedoeld om mensen te laten genieten en ontspannen, maar als ik ook mensen vooruit wou kunnen helpen zat er maar één ding op en dat was zelf een praktijk opstarten. Een grote stap voor mij, maar in 2015 werd “Terug in Balans” geboren!

Deze beslissing heeft mijn leven grondig veranderd: het heeft me terug levensvreugde geschonken, een doel en vooral positieve energie.
Al zeer vlug stelde ik vast dat het me niet enkel ging om het masseren op zich, dan wel om het contact met mijn cliënten. Bij de meesten ontstaat al gauw een vertrouwensrelatie. De mensen die willen kunnen hier – in alle vertrouwen – hun verhaal kwijt. Er vloeit hier geregeld wel eens een traan, maar evengoed wordt er gelachen. Zowel mijn cliënten als ikzelf worden hier “geraakt”. Dat is dan ook hetgeen me energie geeft, hetgeen me blij maakt.